در غار تنهایی خویش،
تاری می آویزم
تا که،
بی صدا در من بگذری
...
تا که،
بی صدا در من بروی
...
آری
در غار تنهایی خویش،
تاری می آویزم
تا که،
هیچ گاه نفهمی در من چه گذشت
...
تا که
در باران گریه هایم
هیچ گاه
چتری نخواهی
...
آری
در غار تنهایی خویش
پرده ای می آویزم
تا که
خاموشی من، نبینی
...
نظرات شما عزیزان: